Transcription
Emmy de Vries-van den Blink
Ridderhoflaan
Vleuten
15 november 1994
L.A.
Gepruts-onrust. Ik wacht, zoals je weet. Gek eigenlijk dat je er zozeer op gespitst bent om niemand voor het hoofd te stoten, dat je niet meer dan 10 woorden wisselt zodat je niet eens een "sluitende" afspraak kunt maken. Misschien was ik te laat. Ik moest nog de honden uitlaten, rende door Albert-Hein en zat toen in de stad in een opstopping. Haasten en wachten zijn twee kanten van hetzelfde.
Er is zoveel te vertellen, waar te beginnen? Als je weet dat het bijna onmogelijk is om ervaringen en gedachten uit te wisselen, lijkt het perceptievermogen aan scherpte in te boeten. Natuurlijk, ik kijk, lees en luister nog steeds voor twee, maar als het niet wordt vastgelegd, verglijdt veel al in de vergaarbak van de vergetelheid. Gelukkig heb je wel mijn brief gekregen. Het officiële stuk: toelichting bij mijn werk is drastisch veranderd. Ik vond de kost te zwaar bij nader inzien en ook n.a.v. opmerkingen van Willemijn.
Overgedragslijnen gesproken: Ik leef het leven op het ogenblik zoals het op mij afkomt. Voornamelijk in beslag genomen door werk. Veel verder denk ik niet, dat heb ik mijzelf aangeleerd. Omdat ik er ongelukkig en ongerust van wordt. Misschien goed, en misschien ook niet. Wie zal het zeggen?
Toch nog een krabbel, omdat we elkaar niet zulle spreken, zoals ik verwachtte. Zie je, je moet verwachtingen elimineren. Toch denk ik aan je en vraag me vaak af hoe -en of je dit leven uithoudt?
Dat er erger dingen zijn weten we, en toch, Fey krabbel
The reasonable man adapts himself to the world.
The unreasonable one persists in trying to adapt to himself.
Thererfore, all progress depends on the unreasonable man.
