Transcription
Eindejaar1994 overdenking op 12 december 1994
"This writing business. Pencils and what-not ? Overrated, if you ask me. Silly stuff. Nothing in it." (citaat Winnie the Pooh).
Niettemin waag ik het erop om een jaareinde overpeinzing te schrijven.
Nog een paar dagen en het jaar 1994 kan worden bijgezet in onze herinnering. Eenieder wordt dagelijks geconfronteerd met een énorm aantal impulsen, indrukken en emoties, waar we hetzij direct op reageren, hetzij ignoreren. Onlangs las ik dat onze zintuigen iedere dag door 2500 reclameboodschappen gebombardeerd worden. Slechts een klein percentage van deze commerciële aanbevelingen beklijft in onze herinnering. dat is onze redding om ten overleven in een maatschappij met zo'n overvloed aan informatie-aanbod. De vraag nu is, wat zullen we onthouden van het jaar 1994?
Wat mij frappeert is het onvermogen van de maatschappij (politiek en bedrijfsleven samen) om werkbanen te scheppen voor degenen, die willen werken. Ik zelf heb het 12 maanden meegemaakt hoe je keer op keer de deur werd gewezen met de toevoeging: 'Voor jou is geen plaats in de herberg.'
Ik heb op vele vacatures uit de krant gereageerd, die gegadigden oproepen, die niet ouder zijn dan 35 tot 40 jaar. Na je 40ste levensjaar solliciteren is een hachelijke zaak, vooral als je zelf 54 jaar bent.
Is er enig visie ontwikkeld naar de uitval van arbeid door het 'ad infinitum' automatiseringsproces door wie dan ook ? Enerzijds is het streven om zo goedkoop (minder belastend heet het "efficiënt) mogelijk te produceren, b.v. door menselijke arbeid te vervangen door 'robots en automatisering', anderzijds moet de overheid er wel zorg voor dragen dat de koopkracht binnen "Nederland N.V." gestand zal blijven.
Deze onverenigbaarheid doet mij denken aan "Pass the parcel" een spelletje dat op Engelse kinderpartijtjes werd gespeeld. Wie van de kinderen het pakje (synoniem met het maatschappelijk probleem in de grote mensen wereld) het pakje in handen had op het moment dat de muziek stopte, die viel af.
We leven in een complexe wereld.
In dit deel van Europa (het Westen) zingen we dezer dagen "Vrede op Aarde", terwijl in Oost-Europa de stemming beheerst wordt door collectieve angst, die tot de wapens doet grijpen. "Les grandes pensées viennent du coeur", weten de Fransen zo mooi te verwoorden, maar toch is het hart ook gesitueerd in het lichaam van de mens, die als volgt gekwalificeerd kan worden: "L'homme est l'animal méchant par excellence."
Verwarrend is ook de volgend quotatie:
The reasonable man adapts himself to the world.
The unreasonable one persists in trying to adapt the world to him self.
Therefore all progress depends on the on unreasonable man.
Mijn advies voor 1995 is om "reasonble -en.ter gelijkertijd unreasonable te zijn.
Ik zeide toch reeds dat de wereld complex is. Ik heb gezegd, ADD
