Transcription
De heer en mevrouw van Lynden -Rutgers van Rozenburg
"Kasteel Laag Keppel
Dorpstraat 41,
6996AA Laag Keppel.
Maandagochtend, Rotterdam, 7 augustus 1995.
Lieve Sonia & beste Willem,
Voordat, "my weak and cloudy brains" zich met de nabije toekomst moet bemoeien, werken heet dat, wil ik, al terugdenkend, nog even mijmeren aan her super weekend in Laag Keppel.
ik ben halverwege in het boek "KIM" van Ruyard Kipling. Kim, de protagonist van het verhaal, vergezeld een Tibetaanse Lama, die op zoek is naar de rivier, die al je zonde's afspoelt, als je erin baadt. Het zou mij niet verbazen als de Oude IJssel die kwaliteit bezat. Schoon en gewassen en gelouterd met later op de avond nog een restaurerende slaap in een Hemelbed plus jullie gastvrije ontvangst waanden we ons tussen de goden.
De overgang naar mijn Aardse sterfelijkheid in onze doorzonwoning bracht ons weer terug naar de werkelijkheid. Het is te veel om het allemaal op te noemen, maar het souper en het ontbijt met de van Grunsvens (wat een aardige mensen) zullen we niet licht vergeten.
Liefs en 'grazie mille volte' ook van Vera, groeten AadjeDD
P.S.
Jullie zijn uitgenodigd voor de "Kitchen" op 23 september a.s
The Kitchen is een bijzonder project. Dirk Tanghe: "The Kitchen is puur theater.
Al 15 jaar zit het in m'n kop. Ik ben er verliefd op en voel in al mijn theatrale vezels dat dit mijn stuk is. Het heeft het kloppend hart van een grootse theatrale gebeurtenis. Vol gedrevenheid die leidt tot een vitale en hedendaagse voorstelling, die een groot publiek kan ontroeren en confronteren met heel wat vragen die een actuele waarde hebben. Het is een passioneel stuk, soms hartverscheurend, ook komisch en lachwekkend, heel vaak bij de strot grijpend en prangend, hard en zacht, erotisch ook, soms als een spetterend circus, dansant en spectaculair, en even later weer heel stil en ingetogen, eenzaam en desolaat.
Korte inhoud
The Kitchen laat een dag zien uit het leven van het personeel in de gigantische keuken van een enorm restaurant. Zo'n keuken waar de kwaliteit van het eten altijd minder belangrijk is dan de snelheid waarmee het wordt opgediend en waar er voor jou altijd 10 anderen zijn.
We volgen het personeel in de voorbereidingen voor de middagspits. Verhoudingen worden zichtbaar. Passies, verlangens, frustraties. Er wordt geroddeld, er wordt gescholden, geflirt, getreiterd. Toch is iedereen op iedereen aangewezen.
Dan barst het spitsuur los: we zien hoe gekte en bezetenheid zich van iedereen meester maakt. Nietige mensjes in een doldraaiend labyrinth van chroom en staal en damp en hitte.
Daarna is er even rust. Maar niet lang. Want al snel dient de avondspits zich aan. En dan slaan de stoppen bij sommigen pas echt door.
