Transcription
Curaçao, 9 december 1997.
Indrukken van Curaçao.
1) Weest op bedacht, de zon schijnt niet in de nacht.
2) Men vreze geen beten uit billen. Op Curaçao zijn geen krokodillen.
3) Er groeit hier geen Edelweiss. Da's wel zonde voor de lange reis.
De zintuigelijke indruk + denken = ervaring (stond ooit in de N.R.C.)
Horen, zien, proeven, ruiken en voelen
De kunst is om gelijktijdig alle vijf te beleven en erover na te denken.
Zintuigelijke indrukken te beleven en nalaten erover na te denken (wanneer er denkarmoede is) is "half the fun" of misschien helemaal geen "fun.'
We zien hier gekleurde vissen en gekleurde huizen. Zien en proeven zijn hier de voornaamste zintuigelijke indrukken + voelen, d.w.z. de zon voelen.
Wat buiten dit rijtje van zintuigelijke indrukken valt is zwemmen. Echter de afkoeling in het water is een balsem
Oh, ik moet nog aan de brief beginnen.
Lieve mensen,
Vera en ik hebben besloten, dat we hier niet als gepensioneerden willen wonen. Het is een dor eiland met vele cacteeën. Wat hier wel weelderig aangroeit, is de debiteringen op je bankrekening. Na 14 dagen is het tijd om naar huis te gaan. We verheugen ons op het Weihnachtsoratorium. Dat moet wel in Holland, want ik heb niet de indruk, dat er hier voor dit muziekstuk gereporteerd wordt.
Dit is een krabbel in een geest van 1.2.3. in Godsnaam geschreven, omdat er niet veel tijd voor reflectie is.
Veel liefs en groeten van Vera & Aadje
P.S.
'K las in West-Indië over de parlementaire strijd vanaf 1830 m.b.t. Oost-Indië. Vertel er later over. Las opnieuw over de schrijnend twaalfde-eeuw romance van Heloise en Abelard (gevoel tegenover scholastiek /rede)
17 december vliegen (zie de zwanen) we .terug.JTYFE
addendum d.d. 2025
Even during the celebration of the Mass, when our prayers should be purer, lewd visions of those pleasures take such a hold upon my unhappy soul that my thoughts are on their wantonness instead of on prayers. I should be groaning over the sins I have committed, but I can only sigh for what I have lost. Everything we did and also the times and places where we did it are stamped on my heart along with your image, so that I live through them all again with you. Even in sleep I have no respite. Sometimes my thoughts are betrayed in a movement of my body, or they break out in an unguarded word. In my utter wretchedness, that cry from a suffering soul could well be mine: “Miserable creature that I am, who is there to rescue me out of the body doomed to this death?” — Heloise to Abelard, Letter 4
Heloise and Abelard lived in medieval France. Heloise had a flair for languages and philosophy. So while she was living with an uncle, she became a student of Abelard who was a theologian. Teacher and student fell in love. But their very steamy and secret affair came to an end when her uncle castrated Abelard for carrying on with his niece. The excerpt you’ve just read is the fourth in a series of letters they sent to each other. This was long after the affair had ended. 15 years maybe. Heloise is now a nun. And Abelard is a monk or something like that. Clearly she hasn’t gotten over him. It’s sad because when she carries on and on like this about how she just can’t forget what it was like being with him, all he says is: "Look, I’m done. I’ve moved on. You need to do the same too."
I’m a girl like Heloise, and I totally get how difficult it is to let go. But after undergoing the trauma of castration, I can also see why Abelard would rather not be bothered by whatever they had.
Read all of Letter IV HERE!
I
