Transcription
mr A.D.Dirkzwager
Keizersgracht 702
1017EV Amsterdam
Dr. H.D. Bakker
Angsteloord 34
1391 EG Abcoude
Amsterdam, 23 januari 1998
Beste Henk,
in 1980 ontving ik van ene mr Adrianus Dirkzwager een nieuwsbrief waarin. stond: "Lali Djiwoh" hetgeenJavaans is voor: "Vergeet uw Ziel." Hoe kan dat? Vroeg hij zich af.
Als je in 1997 drie en halve maand gekluisterd bent aan een ziekenhuisbed, dan heb je tijd om na te denken. Onder normale omstandigheden, wanneer je gezond bent, bepaalt je geest de plaats op Aarde, waar je wilt vertoeven, hetzij in een museum hetzij in een winkelcentrum of waar dan ook.
Echter wat ik al schreef, gekluisterd aan een ziekbed, bepaald mijn lichaam "the whereabouts' van mijn persoon. Tegen wil en dank heb ik 3.5 maand moeten kijken naar de twee torens van Abcoude en heb Abcoude bij storm, bij regen en zonneschijn, Abcoude bij dag en nacht, en bij zonsopgang en
-ondergang geobserveerd. Dan ga je wel nadenken over het fenomeen lichaam en ziel (body and soul) en hun interactie.
Ik durf te beweren dat alle lichamen min of meer hetzelfde zijn, maar dat het de ziel, zijnde naar mijn mening "de geest of te wel de geestelijke vermogens", is die ieder mens op zichzelf uniek maakt en zich daarmee onderscheidt van de andere exemplaren mens.
In het ziekenhuis heb ik ervaren dat het lichaam zijn invloed aanwendt in het "heden en nu",terwijl de ziel zich occupeert met het VERLEDEN met behulp van de herinnering en met de de TOEKOMST al plannen makend.
Zou misschien de betekenis van de spreuk "Lali Djiwoh" een raadgeving kunnen zijn om te genieten van het 'heden' (Carpe Diem) en weest NIET gepreoccupeerd met welke besognes dan ook, want anders mis je de schoonheid van. de zonsopgang, die de beklimmers van de vulkaan op Java te wachten stond.
Helaas is Janus Dirkzwager overleden en kan ik mijn bevindingen over dit onderwerp niet meer met hem delen, maar wel met degeen aan wie ik verkies, deze brief te sturen.
Tot zover het officiële gedeelte. 't is Wel onfatsoenlijk lang deze brief ! Ik denk vaak terug aan onze gedachtewisselingen in't AMC. Het is goed dat ik daar weg ben, want anders kwam je boek nooit af.
Hoe gaat mdet je vrouw? Zorgelijk! Ik hoop wel dat zij 200% geniet van haar goede dagen. Uit je verhalen begreep ik, dat zij dat kon.
'Abcoude' staat hierboven in de brief vermeld in depréciërende zin, maar dat wil niet zeggen dat ik je niet op de fiets kom opzoeken.
Medisch bulletin
Hij heeft goede trek in eten; ontlasting goed; iets minder consistent dan voorheen, maar dat was te verwachten met 60 cm verlies van de dunne darm.
De chirurg heeft wel kronkels uit mijn darm gesneden, maar niet uit mijn hersens. Dus ben ik nog steeds "onversneden: mijzelf. De controlerende geneesvrouw heeft mij toegestaan therapeutisch te werken. Werken als genezing.
Velen worden doodziek van werken, tenzij het een roeping is geworden, zoals dokter Albert Schweitzer (1875-1965) in Lambarene/Gabon.
Wat een soepsooi is het in de wereld. Op dit moment kunnen we wel 10.000 Albert Schweitzers gebruiken.Genoeg geleuter voor vandaag.
We'll meet again en ik weet ook waar: In Abcoude. Je groetend, Aad Dirkzwager
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mr A, Dirkzwager
Louise de Colignielaan 161
3062 ?E Rotterdam
Januari 1980
Lali Djiwoh
Deze nieuwjaarsbrief richt ik tot allen, die ons hun goede wensen voor dit nieuw-begonnen jaat hebben gezonden of toebedacht.
Volgens de Juliaanse tijdrekening begon ook op 1 januari 1979 weer een nieuw jaar en dat noemden wij toen vol verwachting "Het Nieuwe Jaar".
Omstreeks die tijd ontvingen wiij evenals thans van zeer velen "goede" en zelfs "beste" wensen voor het toen aanstaande jaar. Dat nieuwe jaar veranderde ongemerkt (want langzaam werd het later) in het oude jaar en thans leven wij in 1980.
Maar wàt ons in alle goede -en beste wensen dan nog kon worden toegewenst, werd niet medegedeeld. Dat was ook niet zo gemakkelijk. Want op de leeftijd die wij langzamerhand hebben bereikt, valt valt er niets meer te wensen dan één onuitspreekbare wens voor het naderende einde.
Volgens de oude Romeinen was hij, die niets meer te wensen had, gelukkig en het is dit stadium dat ik nu langzamerhand heb bereikt op mijn 91ste levensjaar.
Ieder lezer van deze mijn jaarbrief zal zich afvragen wat de betekenis is van de woorden, die aan het hoofd van deze brief staan. Op die vraag kan ik geen antwoord geven, want de diepere betekenis ervan heb ik nooit kunnen doorgronden, hoewel de inhoud ervan heeft mij geboeid vanaf het ogenblik, dat ik die las.
Lali djiwoh, letterlijk vertaald "vergeet uw ziel."
Deze twee woorden in de zo fraai klinkende, sonore Javaanse taal las ik in 1915 op de overnachtings-pondok, de berghut, aan de voet van het Ardjouna-Wlirang-gebergte op Oost-Java.
Ik overnachtte daar en in het holst van de nacht besteeg ik met één van mijn vrienden de vulkaan. Ruim een uur voor zonsopgang waren wij boven en bij het opgaan van de zon zagen wij de slagschaduw van de toppen van het dubbelgebergte op het wolkendek ver beneden ons, dat zich over het dat uitstrekte.
Lali djiwoh: Vergeet uw ziek. Hoe kan dat?
Vergeten is een macht, een in ons werkende kracht, onafhankelijk en vaak tegenons wil ingaande. In ieder leven zijn gebeurtenissen voorgekomen, waarbij men achteraf beschouwd onjuist heeft gehandeld. Zulke gebeurtenissen, zulke feiten blijven steeds in ons geheugen gegrift, hoe gaarne wij ze ook zouden willen vergeten.
Anderzijds zijn er feiten uit ons geheugen verdwenen, feiten waarvan anderen wellicht denken dat het onbegrijpelijk is, dat die in ons leven geen rol meer spelen, doch wij vergaten die.
Lali djiwoh, het leven, mijn leven ging door. Vele jaren heeft de diepere inhoud van deze woorden mij tot nadenken gestemd. Wat betekenen die woorden? Ik weet het niet. Zal ik het ooit weten?
Bij de jaarwisseling komt bij iedereen de neiging op zich rekenschap te geven van wat hetgeen in dat jaar is geschied.
