Transcription
Reisverslag van het bezoek van Vera, Aadje & Reinoud aan Floris in Chicago van 17-09-1999 tot 27-09-1999
We logeerden in het appartement, dat aan Floris ter beschikking is gesteld door E & Y ( Floris' broodheer): North pier Apartment Building (53th floor) 474 North Lake shore Drive: Chicago IL
Vertrekken is de vertrouwde omgeving achterlaten. Al weet je van te voren dat je na 10 dagen terugkeert, je bent toch al dagen voor het vertrek in je geest bezig te bedenken wat je van de vertrouwde omgeving mee wil nemen om niet al te ontheemd te voelen in de vreemde omgeving, waar je heg noch steg kent. Wat betreft de aanvulling van de alledaagse benodigdheden zoals: inkt, papier, toiletartikelen, keelpijndragee's, fotorolletjes, Chefarine etc, kan ik moeiteloos in Amsterdam aanschaffen en probeer mij in te denken hoeveel frustratie het mij bespaart om die artikelen hier te kopen, waar ik blindelings de weg weet, dan 'in case of need' in Chicago. Je leven is een continuüm, daarom is "Partir, c'est un peu mourir."
In Chicago verban je Nederland niet één, twee drie uit je geest. De achterblijvers mogen niet merken, dat we er niet zijn."Last minute" rekeningen worden prompt betaald, neen, zelfs de werkster wordt éénmalig vooruit betaald. Mijn ouders en deze en gene krijgen nog een brief. Wat mij zelf betreft, neem ik Nederland mee door gewoon door te gaan met het lezen van het boek waarmee ik in Nederland begonnen was.Toch moet er keuzes gemaakt worden wat je wel en wat je niet meeneemt.
De onzekere factor bij het pakken van koffers is, of we de goede keuze van mee te nemen kleren gemaakt hebben. De Int.Herald Tribune vermeldde dat de temperatuur tot 16 grdn Celsius gezakt was in Chicago, maar weer zou stijgen tot 22 grdn Celsius.
Baudelaire merkte reeds op:"Ce sont les vrais voyageurs qui partent pour partir" en kennelijk ben ik geen groot liefhebben van mij te verplaatsen met alle ongemakken van dien. De bonus van reizen is, dat je bij thuiskomst je eigenomgeving voor enige tijd meer waardeert, omdat je die toetst met de omgeving waar je zojuist vandaan komt.
De avond voor ons vertrek gingen we nog naar een concert door het KCO in het Concertgebouw. Het programma: Anton Webern 1883-1945 (romantisch), Alban Berg 1885-1935 (heb ik moeite mee) en tot slot de vierde symfonie van Gustav Mahler 1860-1911 (prachtig). Het was een prachtige zomeravond en de wandeling van -en naar het concertgebouw over de grachten was van een sprookjesachtige schoonheid. De vraag rees bij mij op: "Waarom vertrek je eigenlijk als het volmaakte geluk voor je voordeur ligt?"
Reinoud "ready to go" arriveerde nog later op de avond op de Keizersgracht.
Op de dag van vertrek regende het. We bestelde een taxi om ons zelf en al onze 'barang' naar het Centraal Station te vervoeren. De taxi chauffeur gaf tijdens de rit een exposé over zijn sleets huwelijksleven en betitelde zijn vrouw als "een kind van een ander." Al 35 jaar gaf hij een kind van een ander te eten. Ikzelf ben bijna dertig jaar getrouwd, maar op die manier heb nooit over de zorg voor elkaar nagedacht.
De vlucht KL0611 vertrekt om 14.10 uur. Twee uur van te voren moet er ingechekt worden. Op Schiphol aangekomen, worden we verrast met een vertraging van het vertrek van1.5 uur, hetgeen betekent dat we 3.5 uur lang in de vertrekhal moeten rondhangen alvorens we verzocht worden om in te stappen. "Dus eerst maar wat eten", zei Likkepot. De vertrekhal is overvol en je kan niet ergens prettig zitten. Langs de winkels slenteren en kijken of er iets voor onze gading te vinden is.
We verlieten het land met in gedachten dat we misschien wel eens voortijdig terug zouden moeten keren. Neef Duncan had een mysterieuze infectie opgedaan met zeer ernstige bijwerkingen zoals o.a. aangezichtsverlammingen. De heren medici hadden nog niet de juiste diagnose kunnen stellen. We hebben in de tijd dat we moeste wachten, kunnen bellen en een blijk van ons medeleven kunnen geven.
Een van de vertrouwde aspecten, die ik achterliet, was muziek. op aanraden van Reinoud kocht ik een 'mini disk player.' Vera kocht voor Reinoud een trui en een paar schoenen en voor haarzelf parfum.
Enfin, om 15.40 uur mochten we "boarden." Het vliegtuig zat tjokvol met passagiers, gelijk sardines in blik. We hadden stoelen in de middelste rij. Voor ons, op vier stoelen, reisden een jong Zuid-Afrikaans gezin. Twee jonge mensen met hele kleine kinderen. Zij kwamen uit Cape town. De man werd door zijn bedrijf voor een paar jaar naar Chicago gestuurd. Over een paar maanden zouden zij de winter ervaren. Het deed ons denken aan onze "assignment" door de Bank of America naar Nigeria in december1974, toen we naar Lagos vlogen met een kleuter en een baby.
In de stoel naast Reinoud zat Ingrid Hendrikse, een Noors meisje. Zij had 'nota bene' in Utrecht gestudeerd en was lid van de U.V.S.V.geweest. Haar cijfers op de middelbare school waren niet goed genoeg om toegelaten te worden op de universiteit in Noorwegen. Maar nu volgde zij wel de opleiding tot neuro-chirurg in Noorwegen.'t Kan verkeren ! Reinoud had aan haar een genoegelijk reisgezelschap, want zij onthulden aan hem al haar gefaalde "love affaires."
In het vliegtuig lees ik verder in het essay van Thomas Mann(1875-1955): "Mijn Tijd." De boodschap is: De tijd is een kostbaar geschenk, ons gegeven om verstandiger, beter en rijper, en volmaakter te worden. Het is de vrede zelf, en oorlog is niets dan versmaden van de tijd, het uitbreken uit de tijd in zinloos geweld.
Verder schafte ik mij aan een dun gidsje waarin uitééngezet werd de leefwijze en de mentaliteit van de 'Amerikaan.' Winnen is een belangrijk element in de psyche van de Amerikaan. In de paragraaf HUMOR staar dat behalve over beroepsgroepen ook over regionale naijver grappen worden gemaakt:. Ter illustratie:
EenTexaan schept tegenover een inwoner van Arkansas op over zijn boerderij: "Mijn boerderij is zó groot dat als ik 's-ochtends vroeg in mijn vrachtauto stap om een rondje te rijden om mijn landbouwgronden te. rijden, ben ik pas weer 's-nachts thuis." De ander knikte begrijpend en zegt droogjes: " Ja, zo'n vrachtauto heb ook eens gehad."
De vliegtocht Amsterdam-Chicago duurde 7 uur en 50 minuten. om 15.45 uur stegen we in Amsterdam op en tegen 24.00 uur arriveerden we op het O'Hare vliegveld van Chicago of te wel 17.00 uur 'local time'. Na uitgecheckt te zijn, zaten we om 17.45 uur in een taxi die ons naar 'down town ' Chicago bracht. De rit kostte me USD 35,- De taxichauffeur was een Nigeriaan, die reeds twee jaar in Chicago woonde.Hij had USD 5000,-betaald om de USA binnen te komen. Zijn zwangere vrouw had hij achter gelaten in Lagos en de inmiddels geboren dochter heeft hij nog niet gezien. Zijn taxi huurt hij voor USD 100,- per dag en streeft naar een dagopbrengst van USD 200,- per dag. Daarvoor moet hij ongeveer 14 uur per dag in de weer zijn. We logeren op een markant punt in de stad, dat bekend moet zijn bij iedere taxichauffeur. Wat doet onze Nigeriaan, die in de gaten heeft dat wij voor de eerste keer in Chicago zijn? Hij slaat opzettelijk een verkeerd 'block' in. Dat is de truc om de rit duurde te maken. Enfin, om18.30 uur staan we voor de deur van het appartement van Floris op de 53ste verdieping van een "skyscraper," dat door Ernst & Young aan hem ter beschikking is gesteld en daar ontmoeten we Floris in gezelschap van Maya Roosjes, geboren en getogen in Hindelopen en gestudeerd in Groningen, die al 9 jaar werkt in Amerika als "litigation lawyer". Zij werkt sedert 5 maanden voor E&Y in Chicago. Aardige persoon maar niet aantrekkelijk 'à mon avis.' We drinken een biertje en bekomen van de reis. Dan stelt Floris voor om een Thaise te nuttigen. We mogen van hem nog niet naar bed. Het eten was eenvoudig, genoeg en niet al te duur. Voor vijf personen mocht ik USD 35,- betalen. Om negen uur 's-avonds in Chicago besefte ik dat het 04.00 uur am in Europa was en ik niet ontvankelijk ben voor meer indrukken van Chicago. Vera & Aadje "call it a day"en nemen een taxi naar Floris' appartement. Floris , Maya en Reinoud bezoeken nog een paar etablissementen.
Zaterdag 18 september 1999.
Floris trekt de Luxaflex omhoog om 08.00 uur am. Een fantastisch panorama van Lake Michigan met daarlangs de "Lake Shore Drive" ontrolt voor onze ogen. Strak blauwe lucht, wolkenkrabbers en een miniatuur wereld daar beneden. "Doucement"staan we op. Ik neem het appartement in mij op waar we de komende negen dagen zullen toeven. Het appartement bestaat uit één slaapkamer met een kleedkast en een badkamer. Verder is er een zitkamer met een eethoek. Er is een aparte keuken met een opening in de muur naar de eethoek. Vera & Aadje sliepen in 'the master bedroom', Floris sliep op de bank in de kamer en Reinoud op een klein matrasje op de grond in de zitkamer.
Aldra lagen de kleren en schoenen over de grond verspreid. en begon het appartement er 'gemütlich', onopgeruimd eruit te zien door de verspreide boeken, kranten, folders, lege glazen etc. net een studentenkamer.
Floris en Reinoud zijn naar buiten gegaan om de ingrediënten:
Ananas, meloen yoghurt, eieren en spek voor het ontbijt te kopen.
Bij terugkomst begroet Floris ons met: Zie hier, 'your first Starbuck (tall café latte), een grote kartonnen met "café au lait." In de loop van de dagen zie je velen met zo'n kartonnen beker over straat lopen. Na het ontbij stelt Floris voor, met het oog op de jet-lag, een rustige dag te hebben en een swandeling door de stad te maken. Floris voorop, en wij, gedesoriënteerd nog, sjokken achter hem aan. Hij leidt ons naar het centrum de "down town" stad via een wandelpad van ongeveer 1000 meter lengte langs de Chicago rivier: "the river walk." Aan de overkant staan "the skyscrapers" in verschillende uitvoeringen en kleuren dicht opéén. Met mooi weer zijn die zeer fotogeniek.
De stad Chicago claimt de uitvinding van de 'wolkenkrabber.' Dde eerste wolkenkrabber verrees daar in 1884. Het kenmerk van een wolkenkrabber is dat het een buizenconstructie is waaraan de muren zijn opgehangen. Muren hebben niet als voorheen een steunfunctie. Sommige skyscrapers uit de twintiger -en dertiger jaren hebben opvallende stijlkenmerken aan de buitenkant, hetzij Classicistische-hetzij Gotische, hetzij in de rijk gedecoreerde Art Nouveau stijl met gebruik va terra cotta. Later bouwden ze onder invloed van Mies von der Rohe de streng geometrische glazen bouwwerken, die men de Internationale stijl noemden omdat ze, qua architectuur, als het ware niet plaats gebonden waren.
De hoogst wolenkrabber in Chicago is de Sears Tower, die4 42 meter (vier Domtorens boven op elkaar) hoog is. De "river walk" eindigt bij de rug nabij de "Wrigley Building." Daar reserveerden we plaatsen voor de boottocht op de rivier onder auspiciën van de Architecture Foundation voor de komende dinsdag terwijl het nu zaterdag is.
s vier We stonden op Michigan Avenue en Floris stelde voor om over het meest chique gedeelte te slenteren dat door de inwoners van Chicago "The magnificent mile" wordt genoemd, De avenue is vierbaans breed voor het verkeer met stoepen aan weerskanten zo breed als de Keizersgracht. Alle chique winkels zijn er hier bij elkaar te vinden. Floris maakte ons erop attent dat door de hele binnenstad verspreid zo'n 350 levensgrote polyester koeien opgesteld staan, die door plaatselijke kunstenaars en architecten beschilderd en/of veranderd zijn door toevoeging van menselijke attributen. Het ludiek idee komt oorspronkelijk uit Zwitserland, maar de koe heeft ook een affiniteit met Chicago. In het niet zoverre verre verleden was "meat-packing" hier een belangrijke bestaansactiviteit.
Ook de grote brand van 1878 in Chicago, zegt men, is door een koe, die een kannetje kerosine omtrapte, veroorzaakt. Ik heb veel van die koeien gefotografeerd zien worden, daarentegen heb ik mij beperkt tot één foto van een koe.
Amsterdam, 15 oktober 1999
Beste ouders in Klosters/Zwitserland,
Zie hier het begin van mijn verslag over onze 10 daagse reis naar Chicago.
Kreeg een tweede zeer gewaardeerde brief uit Klosters met als strekking: Iedereen wil oud worden, maar niemand wil oud zijn. Ik meen dat jullie de gemiddelde levensverwachting in Nederland reeds gepasseerd zijn met jullie 84 -en 82 jarige leeftijd. En trouwens wat is oud? Het is een relatief begrip. Strikt genomen is het quantificeren van het voortschrijden van de Natuur, waaraan de mens, en de mens alleen, de naam "Tijd" verbindt; een menselijke uitvinding. Tot 1492 A.D. waren er geen torenklokken voor precieze tijdduiding. Voor mijn gevoel ben ik geen 59 jaar. Mijn lichaam is minder vitaal dan voorheen. Hoe oud ben ik dan ? 't Is wel een beetje filosofisch, hè? Ander onderwerp.
Heel veel mensen uitnodigen in een kleine ruimte, wat is dat? Dat is een receptie. Zo had Karin en Boudewijn van Ittersum veel te veel mensen uitgenodigd voor een decent discours. Maar misschien loop je daar rond om alleen maar gezien te worden, opdat men er kennis van kan nemen dat Vera & Aadje Dirkzwager (en natuurlijk ook Elsberth en Ary Dirkzwager) 'salonfähig' zijn.
Enfin, er werd een concert gegeven i.e voedsel voor de geest en daarna voedsel voor de "the body" (Body and Soul).
Ik ontmoette vluchtig ene Cnossen, die 12 jaar lang voor de IMF de respectievelijke Ministers van.Financiën van Indonesië heeft geadviseerd en ook vluchtig een vrouwelijke hoogleraar kunstgeschiedenis met als specialiteit: 'de Middeleeuwen'.
Ik heb in de bedankbrief aan Karin en Boudewijn geschreven dat ik best wel een paar vrienden van hun voor een middag wil "leasen".
Inmiddels heb ik een biografie over Thomas More (1478-1535) uitgelezen. We weten veel over hem omdat 1) Hij zelf veel geschreven heeft en ook is er veel over hem geschreven door tijdgenoten, 2) omdatThomas More heeft vele functies bekleed alvorens hij tot Lord Chancellor werd benoemd, de meest verheven positie in Engeland op de koning (Henry VIII 1491-1547) na en 3) omdat Thomas More een gelovig en erudiet mens was, die vond dat het humanisme en de klassieken (geschriften uit Griekse en Romeinse bronnen) niet strijdig waren met het ware geloof. Erasmus ontmoette Thomas More voor het eerst in 1499 A.D.
Erasmus droeg zijn beroemde "Lof der Zotheid" op aan More. Hun vriendschap en intellectuele samenwerking waren cruciaal voor het humanisme in Noord-Europa.
Thomas More bracht de laatste 15 maanden van zijn leven in de "Tower" van Londen door, alvorens op 6 juli 1535 onthoofd te worden omdat hij het gezag van de Paus boven dat van de Koning stelde. In die laatste 15 maanden heeft hij nog veel geschreven.
Zo zie je maar weer: Wie schrijft, die blijft.
Ik die nog 'een print' bij het vervolg van mijn reisverslag, "und dann geht es los die Reise meines Briefes mit Gedanken in die Schweiz“.
Veel liefs en groeten, ook van Vera met krammen in haar hoofd, maar zonder verdere nare gevolgen van de val. Aadje
