Transcription
Mail
Van: W.J.R. van Lynden
Verzonden: 23 juli 2002
Aan: Adriaan D. Dirkzwager
Onderwerp: 60 jaar worden
Beste Aadje,
Ik moet oppassen welke knop bij het beantwoorden indruk, want anders gaat dit antwoord naar alle adressen in jouw bericht, en dat lijkt mij overdreven.
Ja, ik leef veilig opgeborgen in de Achterhoek. Nog is mij geen gouden handdruk aangeboden, dus ga ik nog steeds praktisch ieder morgen naar de Bank in Doetinchem. Met enthousiasme? Nou…. En zestig worden dit jaar? Nee, dat zit er niet in. Maar het wordt af en toe wel aangeroerd, wees gerust, ik weiger steevast een bestemming voor “ het cadeau” aan te geven.
Zou jij overigens niet geïnteresseerd kunnen worden in een aftrekbare 5-jaars persoonlijke verplichting voor de van Pallandt van Keppel Stichting? Ik heb een tiental veelbelovende fondsen aangeschreven voor onze 5 jaar durend restauratie, maar de nog ontbrekende €6 ton is nog niet geheel bij elkaar gesprokkeld. De steigers staan inmiddels aan de voorkant links voor het huis. Sonia zei laatst dat als je op de WC zit, je de arbeiders een hand kunt geven! Daarom verhuizen we binnenkort definitief naar de vertrekken, die Vader en Moeder laatstelijk in gebruik hadden.
Het appartement aan de Keizersgracht tegenover jullie in Amsterdam lijkt nu voor het eerst echt leeg te zijn, en zal dus in het najaar ook wat aandacht gaan ontvangen. Een goed argument om elkaar te zien. Of wat zou je zeggen van hier eens weer te overnachten, bijvoorbeeld op het weekend van mijn verjaardag (31/8). Op de vrijdag kun je zien hoe het volksvermaak zich op ons grasveld afspeelt, en een vuurwerk de avond afsluit. Van harte welkom, laat maar weten.
Liefs aan Vera en hartelijke groeten voor jou, Willem
Mail Van: A.D.Dirkzwager Verzonden: 30 juni 2002 om 09.02 uur s’-avond Aan : W.J.R. van Lynden
Beste Willem, Leef je nog ? “Long time no hear”
Laat ik je maar een kopie e-mail sturen van de mail, die ik aan Maarten gestuurd heb. De Maarten, die zo dichtbij woont en toch veraf, omdat hij tijd, die hij vrij maakt voor de ijsberen en anderen zoogdieren in zijn tuin, te kort komt voor vrienden. Dus krijgt hij een email. Jij, Willem moet ook nog zestig worden dit jaar, dus kan het geen kwaad de kinderen van Lynden een schot voor de boeg te geven als zij de euvele moed opvatten om mij een verzoek te sturen om een grappige gezamenlijk belevenis te beschrijven op een A4-tje. Vera heeft voor de laatste keer de “Open Tuinen-dagen Centrum Amsterdam’ georganiseerd en is nu met vriendinnen een week lang aan het bekomen ervan in Frankrijk. In augustus bel ik jullie voor een ‘get together’. Geef, uit mijn naam, Sonia een dikke zoen en voor jou the “high five.” AadjeDD
Mail Van: A.D.Dikzwager Verzonden: vrijdag, 28 juni 2002 Aan: M.T. Frankenhuis Onderwerp: Je zestigste verjaardag
Beste Maarten, Ik hoor van Vera dat je nu pas in 2002 zestig jaar wordt. In het rijke Westen, waar er geen verlangens van materiële aard meer bestaan, is het bedenken van een waarlijk uniek zeer origineel cadeau niet eenvoudig voor kinderen. Ik ervaar een nieuw fenomeen dat als een computervirus zich verspreidt. Kinderen lenen het adresboek van de ouders en melden dan in een standaardbrief aan de kennissenkring van hun ouders dat zij toch zo’n bijzondere vader of moeder hebben en dat zij die willen verrassen met een cahier met grappige en/of saillante gedeelde ervaringen/voorvallen, die we vast wel met hen beleefd hebben en nog opgeslagen is in onze herinnering. En of we die dan op een A4 (tje, staat er dan nog lichtvoetig achter om de indruk te vestigen, dat het hun inziens om zoiets op te schrijven, een fluitje van een cent is.) kunnen schrijven en naar hun toesturen. Vraag: Wie krijgen dan de complimenten wanneer het cadeau overhandigd wordt? Antwoord: De kinderen. Doet me denken aan de restaurantsector. De kelner, die het eten op tafel uitserveert krijgt de complimenten, terwijl de kok in de keuken de gerechten gemaakt heeft. Naar het schijnt heeft Thomas A. Edison (1847-1931) ooit gezegd: “Het idee is 99% van de klus en de uitvoering slechts 1% Mooi Niet ! Precies andersom. Zeg tegen David, Joppe en Willem, dat wij samen nooit iets beleefd hebben, nooit samen gelachen hebben en dat uit de saaiheid van onze vriendschap geen enkele anekdote valt te peuren. Je zonen zijn gewaarschuwd. Ik heb gezegd. Meerdere kinderen/briefschrijvers heb ik moeten teleurstellen door niet te reageren op dergelijke verzoeken. Echter voor één iemand heb ik een uitzondering gemaakt en wel voor Just Veeneklaas in Sydney. Zijn laatste functie was Philips-Directeur voor Australië . Hij nam ontslag toen CEO Boonstra van Philips zijn 'op productgroepen gerichte reorganisatie' ook in Australië wilde invoeren tegen het advies van Veenklaas in. Ik vernam dat hij nog maar 15% van zijn nierfuncties heeft. Een erfelijk kwestie. Ik stuur je in de attachment mijn bijdrage aan zijn zoon Menno.
Maar nu iets anders.
Eerste week van juli breng ik mijn ouders naar Zwitserland. Ben begin tweede week juli weer terug en ga daarna ongeveer 17/18 juli met Vera naar Zuid-Frankrijk. We zijn dan begin augustus weer terug. In de tijd dat ik weg ben, kan ik de ijsberen geen broodjes zien smeren. Mocht dat gebeuren, dat zal ik dat wonder missen. Ik heb op dit moment nog last van de naweeën van mijn opgelopen bronchitis. “Post Peniciline omne animal triste est.” Ik bel je t.z.t. Veel liefs aan degene, die het antwoord is van de spiegel op de volgende vraag: “Spiegel, spiegel, ik sla je aan gruis, als je niet vertelt wie de mooist is in huis?” Aadje (doubleD)
