Transcription
From: Adriaan van der Have (neef en broer van Albertien)
Subject: een levens teken
Date: 23 juni 2003
To: A.D.Dirkzwager
Beste `Neef,
als ik aan jou denk, is het altijd "Aadje petaatje", gek eigenlijk dat jeugdherinneringen zo lang blijven hangen. Jij in de 5de klas ivan de kloetingse lagere school en ik in de eerste klas eigenlijk een betje als een vreemde eend. Ik mocht op de stang van je fiets meerijden naar de Patijnweg voor de lunch, zodat ik daarna met oom Ab in de auto mee kon rijden terug naar Kapelle. Als of het gisteren was, maar nee, 70 jaar zijn verstreken sinds die tijd.
Vorig jaar in de eerste week van juni logeerden wij bij Albertien en ik had gehoopt Vera en jou op te zoeken in Amsterdam. Dat lukte toen niet, omdat jullie op reis waren naar Portugal. Nu zijn jullie sinds enkele weken geleden weer verhuisd naar Noordwijk, ongetwijfeld een grote stap na zo'n lange tijd in Amsterdam te hebben gewoond. Het is niet gemakkelijk om oude bomen te verplanten. Maar bomen hebben geen verstand en mensen wel en daarom oude mensen te verplanten is mogelijk. Als er een wil is, is er een weg.
Misschien is het ook wel een verlichting om te "downsizen" en nu dichter bij je kinderen te wonen.
Dat was onze ervaring toen we in oktober 2018 verhuisden naar een kleiner huisje hier in Santa Fé.
Het was een belangrijke stap. Ik ben zeer blij dat we toen de overstap gemaakt hebben. Sindsdien is
Bonnie's Alzheimer aanzienlijk verslechterd en ons knusse huisje komt ons goed van pas.
Als gevolg van het malheur van Bonnie , heb ik geen idee, wanneer het de volgende keer zal zijn dat we bij Albertien komen logeren.
Ik begrijp dat jij met Vera eenzelfde ervaring hebt, als ik met Bonnie. Hoewel de langzaam slepende dementie een vorm aanneemt, is het na een tijdje duidelijk hoe snel het geheugen het contact met de werkelijkheid verliest. En het gekke is dat de persoon in kwestie schijnt niks te missen noch te herinneren. Bonnie beheerste als franse lerares vloeiend de taal van Napoleon en na ons huwelijk leerde zij vloeiend het Nederlands te beheersen. Dat is ze helemaal vergeten en ook in het engels is haar taalkennis zeer beperkt. tot niet aanwezig.
Ik schrijf je dit alles om je te laten weten omdat wij waarschijnlijk in het zelfde bootje zitten. Vroeger was het een vletje op de Zandkreek bij Katseveer, nu is het een levensbootje en we dobberen voort op de stroom , die ons voortstuwt en waar wij geen invloed op hebben.
Ik hoop dat jij het ook op een positieve manier kan verwerken. Ik heb mij aangepast aan de situatie en Bonnie is een lijdend voorwerp, lijdzaam en medewerkend. Maar 90% van de tijd heb ik geen idee wat er in haar hoofd omgaat, als....er iets in haar hoofd omgaat. Zij is op 6 juni 83 jaar oud geworden en jij volgt op 18 augustus.
Een aantal jaren geleden, op 30 april, reden Bonnie en ik van New Mexico terug naar Oregon voor ons zomerverblijf en onderweg belde ik tante Eef om haar te feliciteren met de verjaardag van oom Jankees. Zij was net thuis na een bezoek aan Jan Kees in het tehuis (carehome0 in Petluma/Cal., waar hij al enkele jaren verbleef. Zij vertelde mij dat zij hem jaarlijks 3 Droste flikken had gebracht, waar hij zeer gelujjig mee was. En toen zij tijdens het bezoek vertelde: "Jan Kees" we hebben een koning:, was zijn reactie: "Het wordt tijd." Hij had in maanden niet gesproken.
Tante Eef zei altijd: "Hij zit daar opgeborgen met een lang leven. Ik kan een steen op mijn hoofd krijgen en dan ben ik dood."Gelukkig heeft ze hem overleefd.
Aad, ik heb een lichamelijk sterke echtgenote en we doen ons best om zo lang -en zo goed als het mogelijk is onze levensweg af trw werken.
Ik had gehoopt dit verleden jaar met je te bespreke , maar ik heb de boot gemist.
Ik wens jou en en Vera het allerbeste in je nieuwe omgeving en hoop van harte dat Vera de overstap ook positief zal ervaren.
Tot horens, Arjeantje
Adres: Adriaan van der Have
117 Lugar Oro
Santa Fé NM 87501
