Transcription
De ontmoeting met Wendy Peterson op 8 april 2018
Het zal in het jaar 1980 geweest zijn, dat ik aangeklampt werd door de 9 jarige, dochter van een goede vriend van ons, Wendy Peterson met het verzoek of ik iets in haar Poesie-album wilde schrijven.
38 jaar later worden Vera en ik uitgenodigd voor een lezing + hap op de sociëteit "De Maas" in Rotterdam ter gelegenheid van zoveel (?) jaren getrouwd zijn van de ouders van Werndy Peterson. Hun drie dochters, die wij van hun geboorte goed kennen, waren ook aanwezig op de receptie met hun respectievelijke echtgenoten en kinderen. Tussen de vele gasten zie ik Wendy staan, die in de afgelopen 37 jaar niet ontmoet heb.
Zij begroet mij me een omhelzing en vertrouwt mij toe, dat zij iedere dag aan mij denkt. In grote verlegenheid vraag ik haar of ik iets misdaan heb, wat ik mij niet meer herinner? "Neen", zegt zij, "jij hebt niets misdaan, ik jouw bijdrage in mijn poesie-album ingelijst en aan de muur gehangen. Ik bekende haa,dat ik mij de tekst niet meer herinner en of zij mij per mail een kopie van het gedicht zou willen toesturen?
De moraal: "Verba volent, scripta manent."
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
april 22 1980
Als ik opnieuw geboren zou worden,
weet je dan wiat ik wilde zijn?
War dacht je?
Een sneeuw vlok, een madeliefje of poezelkonijn
Neen, als je het echt wil weten,
als het even kon....
zou ik het liefst willen worden
het broertje van Wendy Peterson.
Want Wendy Peterson is nooit vies !
Poetst haar tanden, heeft altijd schone handen
en legt altijd keurig net
haar kleren op een stoel naast haar bed.
Alle andere meningen ten spijt,
ook op school is ze één brok vlijt.
Zeg nou zelf !
Wie vindt het nou niet fijn,
om het broertje van wendy Peterson te zijn?
Aadje Peterson
