Transcription
Mgr. Ronald P. Bär
Teteringen bij Breda
Amsterdam, 13 januari 2021
"Briefe sind daher so wertvoll dass sie den Ansporn des Augenblicks im Leben widerspiegeln."
Goethe (1749-1832)
Beste Ronald,
We hebben je Kerstkaart met een afbeelding van de kerststal uit de 12de eeuw en met de goede wensen voor het jaar 2021 mogen ontvangen. Wij, Vera en ik, wensen, van onze kant, jou voor de resterende dagen van 2021 zonsopgangen in goede gezondheid toe.
Een kerstkaart uit Teteringen en niet uit Chevetogne doet de vraag rijzen: Gaat het wel goed met je gezondheid? Wellicht is het uit voorzorg dat je niet geïnfecteerd zal worden met het vermaledijde
corona-virus, dat je verhuisd bent. Het wereldwijde virus zal de mensheid dit jaar nog wel in haar greep houden. Als ik schrijf in de greep houden, heb ik het niet over de grote aantallen patiënten
met ernstige ziekteverschijnselen al of niet met dodelijke afloop, maar ook over het overleven van de sociale welvaartsstaat.
De virusinfectie wordt van mens tot mens via de adem aan elkaar overgedragen. Om het respiratoire besmettingsgevaar in te dammen wordt van rechtswege verordonneert om zo min mogelijk in de nabijheid te komen van onze medemens.
Ziekenhuizen in het land raken overbelast door de toevloed van corona-patiënten met als gevolg dat de overige reguliere ziekenhuis-opnames uitgesteld moeten worden.
De enige oplossing om de toevloed van besmettingen van het door de mens overdraagbaar virus te keren, is het toepassen van het paardenmiddel dat met de Engelse term "the lock down" weergeven wordt. Met "the lock down" gaat de wereld op slot met als uitzondering van de vitale dienstverleningen.
Door het op slot gaan van de maatschappij komt de de economie van alle dag tot stilstand. Werknemers worden ontslagen, bedrijven gaan falliet met als gevolg maatschappelijke ontwrichting, niet alleen in Nederland, maar ook in de omringende landen, die met dezelfde problemen te kampen hebben.
De Nederlandse overheid tracht met met grote hulpprogramma's de financiële nood van vele gedupeerden, die door derving van inkomens niet meer in hun levensonderhoud kunnen voorzien, enigszins te lenigen.
Een aantal farmaceutische bedrijven hebben een vaccin weten te produceren binnen een tijdsbestel van 12 maanden, om de mensen immuun voor het virus te maken. In Nederland is op 6 januari 2021 de eerst Nederlander gevaccineerd tegen het corona- virus.
Voor de 76 jarige Vera en 80 jarige Aad betekent "the lock down" dat wij voornamelijk in ons appartement blijven en weinnig bezoek ontvangen.. Gezien onze leeftijd behoren wij tot de kwetsbare groepen voor het virus ! Gelukkig kan ik (Aad) mij op de vierkante meter goed bezighouden i.e. deze brief schrijven, boeken en kranten lezen en op mijn dakterras (15 meter het gracht-niveau) tuinieren etc. Hiermee beëindig ik mijn observaties over de pandemie d.d. 2020.
Het is nu Januari 2021. Ik zal een enkele zin aan het papier toevertrouwen, omdat ik vandaag niet de rust had om mijn vluchtige gedachten op deze informatiedrager vast te leggen. Het is nu al 16.30 uur en ook al borreltijd en wordt van mij verwacht de haard aan te steken, een glas wijn voor Vera en mijzelf in te schenken en gedachten met elkaar te wisselen over kennissen en vrienden, die ik gesproken heb en mijn menig te geven over interessante politieke situaties (if any) in Nederland en in de wereld.
Ter illustratie: Gisteren, 6 januari, werd het Amerikaans Capitool in Washington bestormd door een groep mensen, die het met President Trump eens zijn, dat zijn verkiezingsverlies om nog een tweede termijn President van de USA te zijn, door oneerlijke verkiezingen hem ontnomen zijn.
Laat ik in deze brief er kort over zijn. Het Presidentscap van Trump is een charade ! Ik ben van mening dat het niet lang zal duren voordat er een musical gemaakt zal worden over deze man, die ongekwalificeerd was voor de hoge positie van President van de USA. Morgen (8 januari) verder.
Dit is een brief met bijlagen.
"Het is altijd een goed teken voor de innerlijke gesteldheid van een tijd, wanneer de mensheid tot het schrijven van echte brieven in staat blijkt. Niet iedere brief kan in deze zin als een echte brief betiteld worden. De officiële- of zakenbrief is een geschrift, geen brief in de eigenlijke betekenis van het woord. En hetzelfde
geldt voor het kattebelletje en het briefje als het niets anders dan een nuchtere zakelijke mededeling- of door conventie voorgeschreven gelukwens of groet bevat. Voor het schrijven van een werkelijke, niet alleen de ontvanger aangaande, brief is een zekere innerlijke rijkdom met een zeker scheppend vermogen nodig."
Overigens ben ik van mening dat o.a. de tijdgeest zal worden vastgelegd in een brief. Ik meen dat ik hieraan tot dusver voldaan heb door over de pandemie te schrijven en over het verkiezingsverlies voor een volgend tweede termijn presidentschap USA van D.J Trump en die zijn verkiezingsverlies niet accepteert is vastgelegd in deze brief.
Ronald, het is enige tijd geleden dat ik je geschreven heb. Inmiddels is het jaar 2020 toe gevoegd aan de "passé-definitif."
We worden ouder en ouder en vanzelfsprekend het uitzicht op een resterend lang leven kleiner en kleiner.
Nu ik de 80 jaar-grens ben gepasseerd is het onzinnig om mij op mijn jaardag toe te zingen: "Lang zal hij leven.!' Als de aankoop van het aantal kaarsen (die de levensjaren representeren) duurde is dan de taartbodem van de verjaardagstaart, dan zou het "Lang zal hij leven !" niet meer gezongen moeten worden, is mijn mening.
Er staan nog zoveel boeken in mijn boeken kast, die ik graag nog zou willen herlezen, maar ik besef dat de tijd daarvoor mij niet zal worden toegemeten. Ik kan mij op de vierkante meter bezig houden met lezen en schrijven.
Ronald, hoe vul jij de uren van de dagen in? Is je verblijf in Teteringen een tijdelijk verblijf?
Als bijlagen:
1) de "Laus Senectutis' overdenking van Janus Dirkzwager i
2) the introduction tot "The Summer of a Doormouse (een Zevenslaper)" over het oud zijn van John Mortimer.
De Kerstboodschap.
Hoe onuitgesproken is het wat een mens hier vindt:
Een God toont ons zijn aangezicht: wij zien alleen een kind....
Zo is de mens geschapen: naar Gods gelijkenis en beeld,
Een God, zo broos en teder, die onze wonden heelt.
Zo hoort een mens te leven: in kleinheid schuilt de kracht.
Voor wie dat ziet, groeit een groot licht in de nacht.
Ronald,
uren en dagen zit ik aan mijn bureau met de tekst van jouw kerstboodschap voor mij. Jij hebt in zes zinnen de essentie van het verhaal van de geboorte van Jezus weten op te roepen.
Tekstueel zou ik een heleboel vragen hebben, als ik bij jou om de hoek zou wonen en jij mij auditie zou verlenen.
Als geschoold jurist ben je geïnteresseerd naar heldere omschrijving van abstracte begrippen. Die interesse beperkt zich niet tot de formeel juridische begrippen. Kennelijk is een definitie in de geest van Aristoteles (384 vChr-322v.Chr ) over "de Liefde" ondoenlijk:"Il n'y a pas d'amour, il n'y a que des preuves d'amour",
Zo ook heb ik mij jarenlang aandachtig bezig gehouden met existentiële vragen van ons bestaan c.q. van Godsbijdrage.
Het Godsbegrip is een abstractie (à mon avis), die wel te definiéren is volgens Joseph Cambell (1904-1987)
Ronald mijn brief met bijlagen als reactie op je kerstkaart is een leesportefeuille geworden. Leesportefeuilles hebben slechts tijdelijke waarden, net zo als kranten.
Heel veel groeten. Blijf gezond. Veel lief van Veraen ook van Adriaan Daniël Dirkzwager; Aad of Aadje
br. A.Dirkzwager (188l-1983)
Louise de Colignylaan 161
3062 3E ROTTERDAM
Januari 1980
Lali Djiwoh
Deze nieuwjaarsbrief richt ik tot allen, die ons hun goede
wensen voor dit nieuw begonnen jaar hebben gezonden of toebedacht.
Volgens de Juliaanse tijdrekening begon ook op 1 januari 1979
weer een nieuw jaar en dat noemden wij toen vol verwachting
" Het Nieuwe Jaar,"
Omstreeks dien tijd ontvingen wij evenals thans van zeer velen " goede" en zelfs " beste " wensen voor het toen aanstaande jaar, Dat nieuwe jaar veranderde ongemerkt - want langzaam werd het later - in het oude jaar en thans leven wij in 1980.
Maar wàt ons in alle goede en beste wensen dan nog kon worden
toegewenst werd niet medegedeeld, Dat was ook niet zo gemakkelijk, Want op den leeftijd dien wij langzamerhand hebben bereikt valt er niets meer te wensen dan één onuitspreekbare wens voor het naderende einde.
Volgens de oude Romeinen was hij, die niets meer te wensen
had, gelukkig en het is dit stadium dat ik nu langzamerhand
heb bereikt op mijn 91ste levensjaar.
Iedere lezer van deze mijne jaarbrief zal zich afvragen wat
de betekenis is van de woorden, die aan het hoofd van deze
brief staan. Op die vraag kan ik geen antwoord geven, want
de diepere betekenis ervan heb ik nooit kunnen doorgronden,
hoewel de inhoud ervan mij heeft geboeid vanaf het ogenblik
dat ik dat las.
Lali djiwoh, letterlijk vertaald " Vergeet uw ziel.". Deze
twee woorden in de zo fraai klinkende, sonore, Javaanse taal,
las ik in 1915 op de overnachtingspondok, de berghut, aan de
voetvan het Ardjoena- Welirangebergte op Oost-Java.
Ik overnachtte daar en in het holst van de nacht besteeg ik
met één van mijn vrienden de vulkaan. Ruim een uur voor zonsopgang waren wij boven en bij het opgaan van de zon zagen
wij de slagschaduwen van de toppen van het dubbelgebergte op
het wolkendek ver beneden ons, dat zich over het dal uitstrekte.
Lali djiwoh: Vergeet uw ziel. Hoe kan dat?
Vergeten is een macht, een in ons werkende kracht, onafhankelijk en vaak tegen onze wil ingaande. In ieders leven zijn gebeurtenissen voorgekomen, waarbij men achteraf beschouwd onjuist heeft gehandeld. Zulke gebeurtenissen, zulke feiten blijven steeds in ons geheugen gegrift, hoe gaarne wij ze ook zouden willen vergeten.
Anderzijds zijn er feiten uit ons geheugen verdwenen, feiten
waarvan anderen wellicht denken dat het onbegrijpelijk is, dat
die in ons leven geen rol meer spelen, doch wij vergaten ze.
leven heeft.
Lali djiwoh, het leven, mi jn ging door. Vele jaren heeft de diepere inhoud van deze. woorden mij tot nadenken gestemd.
Wat betekenen die woorden? Ik weet het niet. Zal ik het ooit
weten?
Bij de jaarwisseling komt bij iedereen de neiging op zich rekenschap te geven van wat hetgeen in dat jaar is.
Laatste bijlage:
Het zal in het jaar 1980 geweest zijn, dat ik aangeklampt werd door de 8-jarige Wendy Peterson, dochter van goede vrienden van ons, met het verzoek of ik iets in haar Poesie-album wilde schrijven.
37 jaar later worden Vera en ik uitgenodigd voor een lezing +hap sociëteit "De Maas" in Rotterdam t.g.v. zoveel (?) jaren getrouwd zijn van de ouders van Wendy. Hun drie dochters, die wij, van kinds af aan goed kennen, waren met hun echtgenoten en kinderen vanzelfsprekend ook op de receptie aanwezig. Tussen de gasten zie ik Wendy staan, die ik in die 37 jaren niet ontmoet heb. Na haar toelopend, begroet zij mij met een omhelzing en vertrouwt mij toe, dat zij iedere dag aan mij denkt. In grote verlegenheid vraag ik of ik haar tiets misdaan heb? "Nee":, zegt zij, "jij hebt niets misdaan, maar ik heb jouw bijdrage in mijn Poesie-album ingelijst en aan de muur hangen.
Ik bekende dat ik mij de tekst niet herinner en of zij mij die per maileen kopie van het gedocht zou willen sturen?
De moraal: Verba volant. Scripta manent.
April 1980
Als ik opnieuw geboren zou worden,
weet je wat ik dan wilde zijn?
Wat dacht je?
Een sneeuwvlok, een madelief of een poezel-konijn?
Nee, als je het echt wil weten-- als het even kon...
zou ik het liefst willen worden
het broertje van Wendy Peterson.
Want Wendy Peterson is nooit vies !
Poetst haat tanden, heeft altijd schone handen
en legt altijd keurig net
haar kleren op een stoel naast haar bed.
Alle andere meningen ten spijt,
ook op school is zij één brok vlijt.
Zeg nou zelf,
"Wie vindt het niet fijn
om het broertje van Wendy Peterson te zijn?"
Aadje Peterson
