Transcription
Mevrouw C. Belzer-Sinte Maartensdijk
Balsemkruid 59
3068 DA Rotterdam
Amsterdam, 23 februari 2021
Lieve Corrie,
ongeveer een week geleden lag er een dik pak sneeuw op ons dakterras en ik heb 13 graden Celsius onder 0 geconstateerd op de buiten-thermometer. Nu, een week later is het 17grdn. boven 0.
Wij ervaren een lentegevoel in midwinter. Over vijfdagen leven we in de maand Maart. In die maand is nimmer de elfsteden-tocht verreden ! In 1961 zou ik mij hebben opgegeven als tourrijder de elfstedentocht te rijden edoch de tocht werd gecanceld: Het ijs was niet genoeg aangegroeid. In dat jaar heb ik als militaire de Vierdaagse van Nijmegen gelopen met twee bakstenen in je ransel. Zo, dat weet je nu ook van mij.
In juli a.s. zal het zeven jaar geleden zijn dat George is overlenen, "but the memory lingers on." Naast het bureau, waaraan ik schrijf, hangt aan de muur zijn laatste "witte kaart." In dezelfde kamer (onze slaapkamer) staat op een schapje aan de muur een plastiek van George, waaraan ik zeer gehecht ben.
Vandaag is het al 54 dagen dat we leven in het jaar 2021. In maart 2020 werd het menens om het vermaledijde virus, dat ons overviel, te bestrijden. Het virus was overdraagbaar van mens op mens. Een adequaat vaccin was niet voorhanden. Dus, het meest sociale dier van de schepping moest zoveel mogelijk andere mensen vermijden, inclusief familieleden om niet geïnfecteerd te raken.
Het griezelige is dat dit dodelijke virus in alle landen van de wereld rond waart. Regeringen verboden door wetten en maatregelen het maatschappelijk leven. De ontwrichting veroorzaakt bestaansonzekerheid van de meeste sectoren van de economie. Regeringen trachten enig soelaas te bieden door steunmaatregelen in de vorm van uitgesteld belastingen en leningen. Daar zijn miljarden mee gemoeid, die wel terugbetaald dienen te worden.
Neen, het is geen 'horror film' dat ik hier beschrijf, maar de werkelijkheid, waarin wij leven.
Corrie, ik hoop dat je deze brief ontvangt terwijl je in goede gezondheid verkeert, is de wens de 80 jarige schrijver van deze brief.
"A letter is a joy of Earth. It denied the Gods."
Emily Dickinson (1830-1886)
In 2020 vonden op 3 November de Amerikaanse verkiezingen plaats. De eigenzinnige zittende President was ervan overtuigd dat hij herkozen zou worden voor een volgend termijn van 4 jaar.
Al voor de verkiezing verklaarde hij, dat als hij niet herkozen zou worden, dat de verkiezingsuitslag gefraudeerd zou zijn, zei hij met grote stelligheid. Aan omme zijde heb ik een paar karakteristieken verzameld, die hem ongeschikt maakt voor zijn herverkiezing.
Trump is zo kleurrijk en controversieel, dat ik ervan overtuigd ben, dat binnen drie jaar een musical over het leven van deze 21ste eeuw soldaat Schwek op de 'Bühne' komt.
Ander onderwerp.
Het zal in het jaar 1980 geweest zijn, dat ik aangeklampt werd door de 8-jarige Wendy Peterson, dochter van goede vrienden van ons, met het verzoek of ik iets in haar Poesie-album wilde schrijven.
37 jaar later worden Vera en ik uitgenodigd voor een lezing +hap sociëteit "De Maas" in Rotterdam t.g.v. zoveel (?) jaren getrouwd zijn van de ouders van Wendy. Hun drie dochters, die wij, van kinds af aan goed kennen, waren met hun echtgenoten en kinderen vanzelfsprekend ook op de receptie aanwezig. Tussen de gasten zie ik Wendy staan, die ik in die 37 jaren niet ontmoet heb. Na haar toelopend, begroet zij mij met een omhelzing en vertrouwt mij toe, dat zij iedere dag aan mij denkt. In grote verlegenheid vraag ik of ik haar tiets misdaan heb? "Nee":, zegt zij, "jij hebt niets misdaan, maar ik heb jouw bijdrage in mijn Poesie-album ingelijst en aan de muur hangen.
Ik bekende dat ik mij de tekst niet herinner en of zij mij die per maileen kopie van het gedocht zou willen sturen?
De moraal: Verba volant. Scripta manent.
April 1980
Als ik opnieuw geboren zou worden,
weet je wat ik dan wilde zijn?
Wat dacht je?
Een sneeuwvlok, een madelief of een poezel-konijn?
Nee, als je het echt wil weten-- als het even kon...
zou ik het liefst willen worden
het broertje van Wendy Peterson.
Want Wendy Peterson is nooit vies !
Poetst haat tanden, heeft altijd schone handen
en legt altijd keurig net
haar kleren op een stoel naast haar bed.
Alle andere meningen ten spijt,
ook op school is zij één brok vlijt.
Zeg nou zelf,
"Wie vindt het niet fijn
om het broertje van Wendy Peterson te zijn?"
Aadje Peterson
