Transcription
Mgr. P. R. Bär
p/a MissiehuisTeteringen
Amsterdam, 3 mei 2021
Beste Ronald,
Ik hoop dat deze geïmproviseerde krabbel jou in goede gezondheid aantreft. Zodat dat het geval is, hoop ik een afspraak met je te kunnen maken voor een "get together." Ik zal morgen via de heer Sanders jou trachten te bereiken voor een afspraak.
Teteringen is vanuit Amsterdam gemakkelijker te bereiken met de auto dan het verdere gelegen Chevetogne in België.
Overigens ben ik al tweemaal gevaccineerd met het Pfizer-vaccin tegen de vatbaarheid van het Covid-virus.
De bovenzijde van dit vel papier heb ik geïllustreerd om het lentegevoel op te roepen. Achter het vensterglas gezeten en naar buiten kijkend, ziet het er lente-achtig uit. Echter de laatste 10 dagen is het door de aanhoudende noordenwind veel te koud voor de tijd van het jaar.
Morgen is her 4 mei; dan worden de slachtoffers uit de tweede wereldoorlog herdacht. Zeker 20 jaar geleden kreeg ik het boek: "Wachter op de Morgen" over het korte leven van Christiaan Corneille Dutilh; gefusilleerd in 1944, auteur Floris B.Bakels. Ik heb het boek uitgeleend en niet meer terug gekregen. Heb wel aantekeningen gemaakt n.a.v. zijn leve z.o.z.
Ik verheug mij je te ontmoeten, Aad Dirkzwager.
"Er zijn van die mensen, zeldzame mensen, die een beeld kunnen maken van een gedachte of een droom. Als hun penseel, hun pen, hun beitel, hun troffel een tijd lang gewerkt hebben, dan ontstaat een vorm onder hun handen, die een groet van hun ziel is.
En zij sturen die groet in de wereld en hij leeft daar een eigen bestaan door de kracht die in hem is. Een omdat datgene wat sterker is dan het overige als vanzelf naar voren treedt en zich aandient, zijn er huizen gekomen waarin vele zielen-groeten zich verzamelen en openstaan voor de vreemdeling. Dat zijn
musea en daar komen en gaan de mensen en vangen de groet van dat beeld dat resoneert hun eigen ziel. Dan worden zij stil en genieten"
Deze gedachte van Kees Dutilh, 28 jaar oud, is in januari/februari 1944 opgeschreven; ongeveer een maand voor zijn terechtstelling. Vanaf 10 maart 1943 tot 24 februari 1944 heeft hij gevangengezeten in eenzame opsluiting.
De enige klacht die hij uitte was dat hij zo afhankelijk was van derden. Hij kreeg mondjesmaat schrijfpapier, dat wel. Toch vond ie dat ie relatief goed behandeld werd. Dat hij niet gek geworden is van angst dankte hij aan zijn grote geestkracht om zijn omstandigheid, waarin hij verkeerde te relativeren. Veel zingen troostte hem. Ook veel steun vond hij in het geloof. "Geloof is niet iets dat pasklaar geleverd of gekocht kon worden," schrijft hij.
Hij gebruikt ook de term "Geloofszekerheid. Wanneer die je eenmaal omarmt, behoef je niet verder te zoeken. Met dat zoeken vind je alleen een theorie.
Een andere uitspraak van KD is : "Dat iets wat je diep beroert tot in het diepst van je ziel, dat dat de innige beleving van het leven vergroot." 'I couldn't agree more' haast ADD te schrijven. Toen ik dat las, bedacht ik mij het volgende: Zou die diep ontroerend gebeurtenis meerdere malen voorvallen, zou dan de ontroering minder worden?
De vraag stellen betekent ook dat men ook een antwoord moet formuleren. Nu dan, Ik meen dat de diepste ontroering voorkomt uit de geestelijke verbondenheid, die men voelt voor een gelijkgestemde en daardoor zich ook kan verplaatsen in de ander als wel in de situatie van de ander. Noemen we dat: Empathy?
Dit getypte verhaal heb ik gekopiéerd van een al door mij geschreven brief. Ik eindigde die brief:
"The supreme experience is to share a profound thought.
Dat is wat ik nastreef bij het schrijven van een brief.
Adriaan D.Dirkzwager
