Transcription
Monsieur et Madame Gualthérie van Weezel- de Visser
2 rue de Buisson
1000 Bruxelles
Amsterdam, 7 juni 1999
Lieve Ank & Beste Hans
Na twee zomerse dagen is de koek weer op. ik kan nu met een gerust hart achter mijn bureau zitten om de chaos op het bovenblad en in mijn hoofd te ordenen zonder dat ik een moment van zonneschijn zou missen. Ik begrijp dat jullie begin volgende maand naar Menton gaan om jullie rantsoen zonneschijn binnen te halen. Wel zijn jullie toch terug voor de zonsverduistering !
In Amsterdam vindt ieder avond een zonsverduistering plaats, ik word er niet anders van. Ja, ik weet het: Alleen als de maan voor der zon schuift, dan kan je de corona goed bestuderen. Maar mijn armzalige hersenen kunnen van al die vlammen en uitbarstingen, die je dan ziet, geen chocola van maken. "Ergens Chocola van maken" is nog een modieuze uitdrukking; het woord "nipte" hoor je niet meer de laatst tijd.
Ik vraag mij af of we in één globale wereld leven, waar tegelijkertijd in Wimbledon wordt getennist en in Kossovo en in Servië hopen mensen de dag te overleven. Zonder affiniteit voor de medemens veranderen mensen in wolven.
En hoe kan het weer goed-komen (genormaliseerd worden) tussen Kossovaren en Serviërs zonder affiniteit tussen beide bevolkingsgroepen ? Laat ik nog maar eens het gedicht van Rutger Kopland (1934-2012) voor jullie opschrijven. Het gaat over affiniteit
Jonge sla
Alles kan ik verdragen,
het verdorren van bonen,
stervende bloemen, het hoekje
aardappelen kan ik met droge ogen
zien rooien, daar ben ik
werkelijk hard in.
Maar jonge sla in september,
net ge plant, slap nog
in vochtige bedjes, nee.
De bijlagen vind je een kopie van mijn vorige collega Andrew Bonnar wonend in Atlanta/US, die een kopie stuurde van een toespraak van Hans' geestverwant en nog een kopie van een brief van mij d.d. 1992.
Ach, dacht niet meer aan een tweede A4-vel te beginnen. Lange brieven zijn vermoeiend om te lezen voor de ontvangers vanwege de lengte ( dit is een dubbele "porte brisée" deur).
Ik kreeg van mijn ouders al mijn aan hen gestuurde brieven terug, die zij bewaard hadden.
Vandaar dat je een kopie van de, bewaarde originele, brief, uit 1992 krijgt.
Floris is 1 juni 1999 vertrokken om 4 maanden bij Ernst & Young, Chicago te gaan werken. Ieder ervaring is meegenomen. Een jaartje Havard misstaat ook niet op de CV van Lodewijk, me dunkt.
Dit weekend (vrijdag heen/maandag terug) vertoeft Claire in Chicago. Ze heeft zich niet afgemeld voor't vertrek bij ons en ik ben benieuwd of zij ons belt om te vertellen over haar wederwaardigheden als zij terug is.
Mijn ouders (82 & 84) "are still going strong." Op 8 juli a.s. ontmoet ik mijn vader in Rotterdam om samen te lunchen en de toestand in de wereld te. bespreken. En op 15 juli gaan we gevieren naar de van Dijck-tentoonstelling in Antwerpen.
Wat ons sociale leven betreft, wil ik opmerken dat je onmogelijk kan vereenzamen in Amsterdam. Ter illustratie, gisterenavond gedineerd op de Vinkenveense plassen en een prachtige zonsverduistering meegemaakt. De zon, zo'n oranje-rode bal zakte in het meer.
Nescio beschreef aan het einde van zijn novelle "De Uitvreter" ook zo'n zonsondergang. Straalbezopen probeerde de Uitvreter de rode bol in een hoedendoos op te vangen en is tijdens deze poging op de Waalbrug in de Waal gedonderd en verzopen.
Mijn vriend Erik van Monjou zei tegen me: "Dirkzwager, ik heb geen tijd meer voor je en wil niks meer met je te maken hebben, tenzij je het boek'Kapitein Correli's Mandoline' gelezen hebt. Dat is nog eens ferme taal." Ik hou wel van een veeleisende vriendschap. Als ik nu eens, op mijn beurt, van hem eis, dat hij zijn kop in de open gesperde muil van een leeuw steekt, zoals leeuwentemmers in een circus plegen te doen, hoe lang zou dan onze vriendschap duren. Ik zal jullie deze eis niet stellen, maar wel dat jullie zorgvuldig moeten zijn in het kiezen van jullie vrienden, want: "Des amis de mes amis sont mes amis."
Bonnes vacances à Menton, ook van Vera, Aadje
